تیکآف

تا حالا نمیدونم، تو کابین خلبان رفتی یا نه...

جای جالبیه... من رفتم

اگه نرفتی، حتما تو تلوزیون دیدی؟!

یه اتاقه، پر از کیلید... از زمین تا ... تا... تا آسمون

نه، صبر کن، هنوز پرواز نکرده.

وقتی میره سر باند وای میسه، خلبان از برج مراقبت اجازه تیکآف میگیره...(تیکاف؟ >>> تیکآف!)

بعله، می گفتیم

حالا قضیه ی تیکآف(اعتکاف خودمون) هم همینه! تا اجازه ندن نمیتونی بپری، حتی اگه سر باند باشی.

البته، این روزا همین تیکآف ها هم آشنا می خواد... اینقدر خلبان زیاد شده، که بعضا باید آشنا داشته باشی تا بتونی یه هواپیما جور کنی. تازه اگه آشنا هم پیدا کردی، باید یه اسپانسر داشته باشی (من نمیدونم، آخه میریم عبادت یا رستوران؟ - تازه، صبونه و ناهار هم که نمیدن(!)) تا هزینش رو تقبل کنه!

چه برسه به ما... که نا خلبانیم، نه آشنا داریم و نه اسپانسر 

به هرحال

آهای داداشیای پرنده، « پروازتون مبارک »

یاحق

شهید...

شهید...

برخیـــــز و ببین چـــــگونه مستم امــــــروز           از غم به چه سان همی گسستـم امروز

با بـــــــاده و مـــی مـــرا دگــر کاری نیست           از تـــــــن تو ببین چــــگونه جَستـم امروز

ای تو! که به باده مست و بی سَـر هستی          مـن بی سَــرم و همی تـو مستـی امروز

مـــــن ســــــر به ولا و عشق مهــــــــدی(عج) دادم             تــــو در ره خــــــود هــــــمی شکستـــی امروز

دیـــدم به همـــان لحظـــه‏ی رَســتن از تـــن          یــــارم!... که تو دل بـــه او نبستـی امروز

گــــویند که تـــو زنـــده و مـــا بــی جــــــانیم          امـا همه جـــــان همــرهِ مــــایَست امروز

ای دنیایی! گــر تو «غمینَ»ستی و یرگردانی          مـا پیش خدا، سرخوش و مستیم زِمروز

                                

                                                 م.غمین

                                                                                                                                      03/04/1378